Wermikompostowanie · Polska
Przetwarzanie odpadów organicznych przy pomocy dżdżownic
Praktyczne kompendium o wermikompostowaniu, biologii dżdżownic i poprawie struktury gleb w polskich warunkach klimatycznych.
Praktyczne kompendium o wermikompostowaniu, biologii dżdżownic i poprawie struktury gleb w polskich warunkach klimatycznych.
Przegląd zagadnień związanych z hodowlą dżdżownic, produkcją wermikompostu i jego wpływem na właściwości gleby.
Wybór pojemnika, gatunku dżdżownic i materiałów wsadowych. Warunki utrzymania biohumusu w mieszkaniu lub na tarasie.
Czytaj artykuł
Charakterystyka gatunku, cykl życiowy, wymagania siedliskowe i różnice względem Lumbricus terrestris w warunkach polskich.
Czytaj artykuł
Wpływ biożyźnika na właściwości fizyczne i chemiczne gleb piaszczystych i gliniastych. Badania z polskich stanowisk doświadczalnych.
Czytaj artykułBiologia dżdżownic i ich rola w obiegu materii organicznej w glebie.
Odchody dżdżownic (tzw. wermicast lub biohumus) zawierają polisacharydy i mucus stabilizujące agregaty glebowe. Gleby wzbogacone wykazują lepszą przepuszczalność wodną i wymianę gazową.
Przewód pokarmowy dżdżownicy zwiększa populację bakterii i grzybów pożytecznych. Gotowy wermikompost zawiera od kilkudziesięciu do kilkuset razy więcej CFU niż surowy materiał wsadowy.
Dżdżownice przetwarzają resztki kuchenne, odpady ogrodowe i makulaturę na stabilny humus. Szybkość przetwarzania zależy od gatunku, temperatury i składu wsadu.
Wermikompostowanie w polskich warunkach wymaga izolacji termicznej w miesiącach zimowych. Gatunki mezofilne jak Eisenia fetida są odporne na wahania temperatury typowe dla klimatu umiarkowanego.
Pytania, uwagi i sugestie dotyczące treści serwisu.